Maria Magdalena wie was zij?

Maria van Magdala haar feestdag is 22 juli, wie was zij, en wie kan zij nu zijn voor ons?                                

Zij is opgegroeid in Magdala, een welvarende handelsplaats aan het meer van Galilea, de laatste jaren zijn daar veel opgravingen gedaan en weten we dat de huizen groot werden gebouwd.

Ook was er een grote synagoge.

Er worden veel Maria’s genoemd in de Bijbel: Maria de moeder van Jezus, Maria de zuster van Martha, Maria van Jacobus, Maria van Joses en Maria van Klopas.

 

In de evangeliën komen al deze namen voor,  het was een Joodse naam die alleen gebruikt werd in Israël. De naam Miriam, de zuster van Mozes, is de Hebreeuwse of Aramese naam voor Maria.

In de Bijbel lezen we dat er naast Jezus leerlingen ook vrouwen Jezus volgden op zijn tocht door het land. Jezus had Maria de Magdaleense genezen van 7 boze geesten. Het kan zijn dat Jezus in Magdala geweest is en haar toen heeft genezen. Zij behoorde tot de groep vrouwen die Jezus volgden.

Vrouwen die Hem dienden zijn woorden die bij het apostelschap horen. Het is niet duidelijk of het een permanente groep was, van korte periodes en welke rol zij speelden.

Uit de verhalen weten we dat Jezus mannen en vrouwen gelijkstelde, zoals bij de Samaritaanse vrouw en de overspelige vrouw.

Lees verder…

Henrica-Dominica mede stichteres van Bethanië

De tweede zondag in mei is het Moederdag, moeders worden in het zonnetje gezet om alles wat zij doen
en alle liefde die zij geven.

Henrica -Dominica

In de kloosters werd vroeger de Algemene Overste of priorin moeder genoemd.

Zo heette de Mede-Stichteres van onze congregatie moeder Henrica-Dominica en zo wordt zij ook nu nog door veel zusters genoemd.
Wie was zij en waarom is zij nog steeds belangrijk?

Nog geen 2, 5 jaar na de stichting van de dominicanessen van Bethanië stierf pater Lataste, nog maar 36 jaar oud. Moeder Henrica Dominica Berthier bouwde de congregatie waarin ook ex-delinquente vrouwen konden intreden op en uit.

Frankrijk, 8 mei 1866: zuster Henrica-Dominica ontmoet voor het eerst pater Jean Joseph Lataste. Ze had over de jonge dominicaan gehoord en was gefascineerd door dit nieuwe idee: een religieus huis voor vrouwen die uit de gevangenis komen.
Eigenlijk hoorde ze al 23 jaar bij de zusters van de Presentatie van Maria, waar ze verschillende leidende functies had bekleed. Maar nu had ze de jaarlijkse geloften niet hernieuwd en wordt ze dominicanes. Hoewel ze 44 jaar oud is, laat ze alles achter zich om in Bethanië opnieuw te beginnen.

Lees verder…

Feest op Aruba

125 jaar Annaschool, Noord, Aruba                                                                                                             

Op 15 januari 1952 kwamen de eerste 7 zusters met de boot in Oranjestad aan en moesten onmiddellijk door naar Noord, waar schoolkinderen vijf van hen met vlaggetjes stonden op te wachten. De Annaschool bestond toen al 69 jaar; ze werd als allereerste school op Aruba gesticht in 1893. Onze zusters hebben er gewerkt tot in 1983 zr. Ancille als laatste met pensioen ging. Zr. Marjolein heeft er ook vijf jaar les gegeven, daarom werd ze uitgenodigd om het 125-jarig jubileum mee te komen vieren, want de andere zusters zijn intussen gestorven of niet meer in staat om te reizen. Voor de Arubaanse zr. Gemma bood dit een perfecte gelegenheid om haar familie nog eens te bezoeken.

Lees verder…

Dominicanessen van Bethanië verlaten Thorn

Het grote huis van de zusters dominicanessen van Bethanië in het Limburgse Thorn staat te koop. enkele weken geleden v ierden de zusters
een “appelfeest”, als afscheid van een plaats waar ze woonden of altijd welkom waren om bij te komen.

De algemene oversten van de dominicanessen van Bethanië woonden er ( behalve de eerste ).  Talloze novicen kwamen naar Thorn om appels te plukken voor de verkoop. Zusters die in de kinderdorpen werkten kwamen er uitslapen. Zusters die uit Aruba terugkwamen vonden hier  een nieuw thuis. Zusters uit Italië en Letland waren altijd welkom.

 

Het is het einde van een tijdperk: de verkoop van de grote villa in Thorn, waar de congregatie zo’n 60 jaar geleden neerstreek. Er wonen nu nog vijf zusters. Vier gaan er naar het nabijgelegen Haelen, drie in een oude pastorie en een in een verzorgingshuis waar meer bejaarde medezusters wonen. Een Duitse zuster gaat terug naar Duitsland.

De dominicanessen van Bethanië hebben hierna geen eigen huizen meer in Nederland. Ze kiezen voor huur, vanwege de flexibiliteit. Er zijn 51 zusters met een gemiddelde leeftijd van 82 jaar. In Duitsland en Letland zijn meer jongere zusters, die ook projecten hebben.

L

Catharina van Alexandrië

Op 25 november viert de studentenparochie haar feestdag. Wij waren uitgenodigd om met hen mee te vieren.

Wie is Catharina van Alexandrië?  Zij leefde in de 4e eeuw, haar vader was gouverneur van het Romeinse Rijk. Zij wilde heel veel leren, zo kende zij op haar 15e  alle werken van Plato zegt het verhaal, ze had een hele bibliotheek tot haar beschikking.

Ze was mooi, maar geen een man voldeed aan haar eisen, hij moest meer weten dan zij, zij wilde van hem leren. In een gesprek met een kluizenaar hoorde ze dat er iemand was die  meer wist dan zij, dat was Jezus Christus. In een visioen ontmoette zij Jezus, Hij wilde haar bruid worden. Zij vertelde over haar spirituele bruiloft.

In die tijd moest men knielen en de macht van de koning of keizer aanbidden. Dat deed ze niet ze werd in de gevangenis gegooid en gegeseld. De vrouw van de koning kwam naar haar toe ze wilde weten wie ze was en haar wonden genezen, maar deze waren al genezen door Jezus zelf.   Catharina vertelde haar verhaal, deze vrouw werd gedoopt tezamen met de cipiers.                                                                                                                                                                          

Lees verder…

Dominicanen even terug in de Haagse Kloosterkerk

‘Geen polarisatie, maar polariteit.’ Dat was de intentie van de drukbezochte gezamenlijke viering van dominee en gemeenteleden van de protestantse Haagse Kloosterkerk en dominicaanse zusters, broeders en leken, op 22 oktober, bij het einde van het Lutherjaar.

Er klonk een magnificat, er werd gebeden, gezegend, gepreekt en gezwegen. In het koor van de Kloosterkerk in Den Haag vierden zondag ruim 100 mensen de vespers: dominicaanse zusters, broeders en leken uit heel Nederland, samen met leden van de protestantse gemeente. Dominee Margreet Klokke ging voor in gebed en lezingen.

    • Broeders (op de foto Piet Magnin en Jan Bouman) en zusters uit onder meer Voorschoten, Zwolle, Huissen, Venlo, Delft, Rotterdam, Nijmegen en Utrecht waren naar de Kloosterkerk gekomen.
    • Bij de enige overgebleven muur van het klooster, waarschijnlijk van de kapittelzaal.
    • Elementen van de in de Tweede Wereldoorlog gesloopte Duinoordkerk vonden een plek in de Kloosterkerk.
    • Het koor van de kerk liep helemaal vol met ruim 100 mensen.
    • Dominee Margreet Klokke luistert naar de voorzang van René Dinklo en Jozef Essing.
    • Wim Goris vertelde over de geschiedenis van de kerk.
    • Leo de Jong vertelde over de spirituele geschiedenis sinds Luther.
    • Beeld uit het koor van de kerk.

  • Erik Borgman bevroeg de grond waarop wij staan.
Het was een bijzondere en rijke bijeenkomst, op een plek die zelf al rijk is aan geschiedenis, op een steenworp afstand van het Binnenhof. Vanaf pakweg 1404 vierden dominicaanse broeders er hun koorgebed, de Beeldenstorm hield er huis in 1566 en de Reformatie verdreef de dominicanen in 1574. Daarna werden er zieken verpleegd, kanonnen gegoten (!), soldaten gehuisvest en werd het een bloeiende zelfstandige protestantse gemeente.

Op 31 oktober loopt het Lutherjaar af, een jaar van herdenken dat de Reformatie 500 jaar geleden begon. De gezamenlijke vesperviering in de Kloosterkerk moest een ruimte zijn ‘waarin we samen kunnen zwijgen, zingen, bidden en spreken’, zei mede-organisator Arjan Broers, ‘in het vertrouwen dat God zich te kennen geeft in wat er is’.

Daarom mocht ook klinken wat er pijn doet of waar we niet goed uit komen, zoals bijvoorbeeld het zoeken naar gezamenlijke grond, de plaats van de vrouw in de kerk of de uitblijvende erkenning van de protestantse kerken door het rooms-katholieke gezag.

Wim Goris, gemeentelid en kenner van de Kloosterkerk, gaf een geestig exposé over de geschiedenis van de plaats van samenkomst. Hij riep aan het einde van zijn toespraak het beeld op van de mens van Leonardo da Vinci met de vijf overgebleven middeleeuwse dominicaanse kloosterkerken: het hoofd is de bibliotheek, de Broederenkerk in Zutphen. De handen zijn twee boekhandels: Waanders in de Broeren in Zwolle en Dominicanen in Maastricht. De benen zijn de Jacobijnerkerk in Leeuwarden en de Kloosterkerk in Den Haag.

Dominicaan Leo de Jong situeerde de bijeenkomst in de tijd, met een krachtig verhaal over Luther als een mede-kloosterling die God zocht. ‘Hoe vind ik een genadige God?’ die vraag kwelde Luther en zorgde ook voor een doorbraak: het inzicht dat God genade is en dat het niet onze taak is God lief te hebben, maar ons te laten liefhebben, zo maakte hij duidelijk.

Lekendominicaan Erik Borgman riep indringend de vraag op naar de grond waarop we allen staan. ‘Waar wij ook gaan, God is ons altijd vooruit en schept de ruimte waarin wij bestaan’, zei hij. ‘Kunnen wij het er als katholieken en protestanten over eens worden dat wij op deze bodem staan? Ik hoop het, want een andere bodem is er naar mijn overtuiging niet.’

Gezongen werd er ook, het drempelgebed en de zegenbede door ds. Margreet Klokke, een hymne uit de kloosterliturgie, Waar God de Heer zijn schreden zet, het Magnificat en het slotlied Dank, dank nu allen God.

Daarna was er nog een uur lang een levendige en hartelijke uitwisseling tussen protestantse en katholieke gelovigen van deze gastvrije Kloosterkerk.

*Met dank aan Richard Steenvoorde o.p.

De lezingen kunt u lezen op de nieuwsbrief van de Dominicanen

 

“Vanuit harmonie komt relativering”

Ze beloven dat je zo gelukkig wordt. Nou, dat is flauwekul.

Wat versta jij onder het goede leven voor allen?

‘Voor mij bestaat het goede leven uit een leven in harmonie met jezelf en met je omgeving.

Vanuit die harmonie komt een stuk relativering van alles wat er om je heen gebeurt.

Daardoor laat je je niet van de wijs brengen door de waan van de dag, reclamekreten en modedingen. Ze beloven dat je zo gelukkig wordt. Nou, dat is dus flauwekul. Want dat geluk bestaat alleen voor degene die verkoopt. Dus mijn basisidee is streven naar harmonie.

Ik heb lang met zeer moeilijk opvoedbare meisjes (14 tot 21 jaar oud) gewerkt. Nou, wij noemden deze meisjes ‘dochters van zeer moeilijk opvoedbare ouders’.

Bij deze meisjes zagen we een disharmonie. Op veel te jonge leeftijd moesten ze al volwassen zijn. De harmonie probeerden we te herstellen door op zoek te gaan naar hun eigen, persoonlijke, sterke kant. Die sterke kant moet je ontwikkelen. En dan kregen ze het gevoel “Ik beteken wat”, ook al ging het om iets heel kleins.

Het gaat er niet om dat je een ongelooflijk hoge baan en ongelooflijk veel aanzien hebt. Het gaat erom dat je iets kunt bijdragen aan de maatschappij. En heel eenvoudige dingen kunnen al mateloos belangrijk zijn.’

 

Ontleend aan een interview met zr. Christa Hijstek, dominicanes van Bethanië, over ‘het goede leven voor allen’. In een serie op de website van het Dominicaans Studiecentrum voor Theologie en Samenleving DSTS.

De valse profetie van het succesvol zijn

Leo Oostveen o.p. sprak hier over in zijn overweging:                                                                             

Maar wat is de houdbaarheidsdatum van protesten en afwijzingen? Er moet toch een alternatief zijn?

Maar er is nog een andere valse profetie, een die vanzelfsprekend lijkt en alomtegenwoordig is. (…) We leren ons eigen leven te leiden dat geheel en al gewijd is aan zichzelf. Het is dit individualisme van vandaag dat als een valse profeet rondwaart en dat mensen toeroept dat ze slechts op zichzelf teruggeworpen zijn.

Een valse profetie die wel heel ver afstaat van echte godsdienst, van echte dienst aan God en aan de mensen en hun geluk.

Lees verder…