Bethanië honderd jaar in Nederland

Maria Rust in Thorn, ons generalaat.

Maria Rust in Thorn, ons generalaat.

Op 14 september vierden wij, Dominicanessen van Bethanië, ons honderdjarig bestaan in Nederland.

Een eeuw geleden moesten de Duitse zusters Frankrijk verlaten, omdat Frankrijk Duitsland de oorlog had verklaard. De groep zusters wilden aanvankelijk in Brasschaat, België blijven, omdat daar een klooster stond van de congregatie. Maar dit werd niet ingewilligd, dus vertrokken zij bestemming Nederland. Bij de Dominicanen in Venlo aangekomen, werden ze zo lang ondergebracht in de afdeling van de studenten in Trans Cedron. Het was augustus en de studenten waren met vakantie. Daarna konden zij op 14 september verhuizen naar het kleine huisje in Venlo, op het terrein vlak bij de grens, waar later het grote klooster zou worden gebouwd.

Het was een mooie dag. We begonnen met een feestelijke Eucharistieviering, waarin zowel Nederlandse als Duitse paters voorgingen. Het thema was: gisteren, vandaag en morgen.

De vredeswens tijdens de viering.

De vredeswens tijdens de viering.

In de viering was het thema “vandaag” verwerkt. Ieder convent had een stukje van het Bethanië wapen opgestuurd gekregen met de vraag: hoe beleef je nu in het convent / gemeenschap waarin je woont ons charisma? En hoe geven jullie daaraan gestalte naar buiten toe? Bij de voorbede kwam een zuster van een gemeenschap naar voren om haar stukje op te plakken en hierbij een voorbede uit te spreken als dank aan God.

Hoe verschillend elke gemeenschap ook is, we leven vanuit ons charisma, elk op haar eigen manier en eigen opdracht als gemeenschap.

’s Middags tijdens de lunch kwam “gisteren” aan bod. Er werd gelezen uit de kroniek waarin de zusters 100 jaar geleden hadden opgeschreven hoe het hen was vergaan om vanuit Frankrijk naar België en uiteindelijk in Nederland terecht te komen. Wat voor angsten zij hadden uitgestaan, maar ook hoe groot hun geloof was dat het allemaal wel goed zou komen. Het meest verbaasd waren zij dat er nu waarschijnlijk geen Duitse, maar een Nederlandse stichting zou komen. Wat inderdaad gebeurde. Het zou tot 1952 duren tot er een Duitse stichting zou komen.

Bethanie eeuwfeest eten

Aan het eind van de middag was de “toekomst” aan de beurt. Dat is veel moeilijker, want niemand kan die voorspellen. Eén van de zusters zei hierover: “Natuurlijk geloven we in toekomst, zonder geloof in idealen ben je dood. Er zijn altijd zusters die hierin geloven en tenslotte is de toekomst niet aan ons, maar wel ons ideaal.”

Bethanie eeuwfeest begraafplaats2

Aan het eind van de middag gingen allen die dat nog konden naar ons kerkhof in Venlo, waar zoveel zusters liggen die onze congregatie hebben opgebouwd. Zij hebben de zware last gedragen van de hitte van de dag en daar plukken wij nog steeds de vruchten van. Zij kregen allen een witte of rode roos op het graf en wij namen een schepje aarde mee naar huis en wat zaadjes, zodat vanuit de graven kleine plantjes kunnen groeien.

Het was een prachtige dag, met zon, met liefde en verbondenheid met elkaar. Want hoe verschillend we ook zijn en uit welk land we ook komen, de geest van de Heilige Dominicus en de Zalige Lataste was voor heel veel zusters en gasten voelbaar.

Over de hele wereld zijn groepen die zich verbonden voelen met pater Lataste. Om deze verbondenheid te vieren zijn er vanaf maandag 15 september drie bezinningsdagen, waarin de preken die Lataste hield in de gevangenis in Cadillac in 1864 tot een boekje gebundeld zijn, met bij elke preek een meditatieve tekst.

Het is heel fijn om zo met elkaar dit honderdjarig feest af te sluiten.

Bethanie eeuwfeest aarde meenemen